for a congregation

Our Church

PROPHETIA DANIELIS.

PARS PRIOR.

HISTORIA DANIELIS PROPHETAE, 1:1-6:28.

I. VITA PRIVATA, 1:1-21.

1:1 Anno tertio regni Ioakim regis Iuda, venit Nabuchodonosor rex

Babylonis in Ierusalem, et obsedit eam;

1:2 et tradidit Dominus in manu eius Ioakim regem Iuda, et partem

vasorum domus Dei: et asportavit ea in terram Sennaar in domum dei sui,

et vasa intulit in domum Thesauri dei sui.

1:3 Et ait rex Asphenez praeposito Eunuchorum ut introduceret de

filiis Israel, et de semine regio et tyrannorum,

1:4 pueros, in quibus nulla esset macula, decoros forma, et eruditos

omni sapientia, cautos scientia, et doctos disciplina, et qui possent

stare in palatio regis, ut doceret eos litteras, et linguam Chaldaeorum.

1:5 Et constituit eis rex annonam per singulos dies de cibis suis,

et de vino unde bibebat ipse, ut enutriti tribus annis, postea

starent in conspectu regis.

1:6 Fuerunt ergo inter eos de filiis Iuda, Daniel, Ananias, Misael,

et Azarias.

1:7 Et imposuit eis praepositus eunuchorum, nomina: Danieli, Baltassar:

Ananiae, Sidrach: Misaeli, Misach: et Azariae, Abdenago.

1:8 Proposuit autem Daniel in corde suo ne pollueretur de mensa regis,

neque de vino potus eius: et rogavit eunuchorum praepositum ne

contaminaretur.

1:9 Dedit autem Deus Danieli gratiam et misericordiam in conspectu

principis eunuchorum.

1:10 Et ait princeps eunuchorum ad Danielem: Timeo ego dominum

meum regem, qui constituit vobis cibum et potum: qui si viderit

vultus vestros macilentiores prae ceteris adolescentibus coaevis

vestris, condemnabitis caput meum regi.

1:11 Et dixit Daniel ad Malasar, quem constituerat princeps eunuchorum

super Danielem, Ananiam, Misaelem, et Azariam:

1:12 Tenta nos obsecro servos tuos diebus decem, et dentur nobis

legumina ad vescendum, et aqua ad bibendum:

1:13 et contemplare vultus nostros, et vultus puerorum, qui vescuntur

cibo regio: et sicut videris, facies cum servis tuis.

1:14 Qui, audito sermone huiuscemodi, tentavit eos diebus decem.

1:15 Post dies autem decem apparuerunt vultus eorum meliores,

et corpulentiores prae omnibus pueris, qui vescebantur cibo regio.

1:16 Porro Malasar tollebat cibaria, et vinum potus eorum:

dabatque eis legumina.

1:17 Pueris autem his dedit Deus scientiam, et disciplinam in omni libro,

et sapientia: Danieli autem intelligentiam omnium visionum et somniorum.

1:18 Completis itaque diebus, post quos dixerat rex ut introducerentur:

introduxit eos praepositus eunuchorum in conspectu Nabuchodonosor.

1:19 Cumque eis locutus fuisset rex, non sunt inventi tales de universis,

ut Daniel, Ananias, Misael, et Azarias: et steterunt in conspectu Regis.

1:20 Et omne verbum sapientiae et intellectus, quod sciscitatus est

ab eis Rex, invenit in eis decuplum super cunctos ariolos, et magos,

qui erant in universo regno eius.

1:21 (a) Fuit autem Daniel usque ad annum primum Cyri regis.

News

PROPHETIA IONAE.

I 1 Et factum est verbum Domini ad Ionam, filium Amathi dicens:

2 Surge, et vade in Niniven, civitatem grandem, et praedica in ea,

quia ascendit malitia ejus coram me. 3 Et surrexit Ionas, ut fugeret

in Tharsis a facie Domini, et descendit in Ioppen; et invenit navem

euntem in Tharsis, et dedit naulum ejus, et descendit in eam ut iret

cum eis in Tharsis a facie Domini.

4 Dominus autem misit ventum magnum in mare; et facta est tempestas

magna in mari, et navis periclitabatur conteri. 5 Et timuerunt

nautae, et clamaverunt viri ad deum suum, et miserunt vasa, quae

erant in navi, in mare, ut alleviaretur ab eis: et Ionas descendit ad

interiora navis, et dormiebat sopore gravi. 6 Et accessit ad eum

gubernator, et dixit ei: Quid tu sopore deprimeris? surge, invoca

Deum tuum, si forte recogitet Deus de nobis, et non pereamus. 7 Et

dixit vir ad collegam suum: Venite, et mittamus sortes, et sciamus

quare hoc malum sit nobis. Et miserunt sortes, et cecidit sors super

Ionam. 8 Et dixerunt ad eum: Indica nobis cuius causa malum istud

sit nobis: quod est opus tuum? quae terra tua? et quo vadis? vel ex

quo populo es tu? 9 Et dixit ad eos: Hebraeus ego sum, et Dominum

Deum caeli ego timeo, qui fecit mare et aridam. 10 Et timuerunt viri

timore magno, et dixerunt ad eum: Quid hoc fecisti? (Cognoverunt enim

viri quod a facie Domini fugeret, quia indicaverat eis.) 11 Et

dixerunt ad eum: Quid faciemus tibi, et cessabit mare a nobis? quia

mare ibat, et intumescebat. 12 Et dixit ad eos: Tollite me, et

mittite in mare, et cessabit mare a vobis: scio enim ego quoniam

propter me tempestas haec grandis venit super vos.

13 Et remigabant viri ut reverterentur ad aridam, et non valebant,

quia mare ibat, et intumescebat super eos. 14 Et clamaverunt ad

Dominum, et dixerunt: Quaesumus Domine, ne pereamus in anima viri

istius, et ne des super nos sanguinem innocentem: quia tu, Domine,

sicut voluisti, fecisti. 15 Et tulerunt Ionam, et miserunt in mare:

et stetit mare a fervore suo. 16 Et timuerunt viri timore magno

Dominum; et immolaverunt hostias Domino, et voverunt vota.

II 1 Et praeparavit Dominus piscem grandem ut deglutiret Ionam:

et erat Ionas in ventre piscis tribus diebus, et tribus noctibus. 2

Et oravit Ionas ad Dominum Deum suum de ventre piscis. 3 Et dixit:

Clamavi de tribulatione mea ad Dominum, et exaudivit me:

de ventre inferi clamavi, et exaudisti vocem meam.

4 Et proiecisti me in profundum in corde maris, et flumen circumdedit me:

omnes gurgites tui, et fluctus tui super me transierunt.

5 Et ego dixi: Abiectus sum a conspectu oculorum tuorum:

verumtamen rursus videbo templum sanctum tuum.

6 Circumdederunt me aquae usque ad animam:

abyssus vallavit me, pelagus operuit caput meum.

7 Ad extrema montium descendi: terrae vectes concluserunt me in aeternum:

et sublevabis de corruptione vitam meam, Domine Deus meus.

8 Cum angustiaretur in me anima mea, Domini recordatus sum:

ut veniat ad te oratio mea ad templum sanctum tuum.

9 Qui custodiunt vanitates frustra, misericordiam suam derelinquunt.

10 Ego autem in voce laudis immolabo tibi: quaecumque vovi, reddam

pro salute Domino.

11 Et dixit Dominus pisci: et evomuit Ionam in aridam.

III 1 Et factum est verbum Domini ad Ionam secundo, dicens: 2

Surge, et vade in Niniven, civitatem magnam: et praedica in ea

praedicationem quam ego loquor ad te. 3 Et surrexit Ionas, at abiit

in Niniven iuxta verbum Domini: et Ninive erat civitas magna itinere

trium dierum. 4 Et coepit Ionas introire in civitatem itinere diei

unius: et clamavit, et dixit: Adhuc quadraginta dies, et Ninive

subvertetur.

5 Et crediderunt viri Ninivitae in Deum: et praedicaverunt ieiunium,

et vestiti sunt saccis a maiore usque ad minorem. 6 Et pervenit

verbum ad regem Ninive: et surrexit de solio suo, et abiecit

vestimentum suum a se, et indutus est sacco, et sedit in cinere. 7

Et clamavit, et dixit in Ninive ex ore regis et principium eius,

dicens: Homines, et iumenta, et boves, et pecora non gustent

quidquam: nec pascantur, et aquam non bibant. 8 Et operiantur saccis

homines, et iumenta, et clament ad Dominum in fortitudine, et

convertatur vir a via sua mala, et ab iniquitate, quae est in manibus

eorum. 9 Quis scit si convertatur et ignoscat Deus: et revertatur a

furore irae suae, et non peribimus?

10 Et vidit Deus opera eorum, quia conversi sunt de via sua mala: et

misertus est Deus super malitiam quam locutus fuerat ut faceret eis,

et non fecit.

IV 1 Et afflictus est Ionas afflictione magna, et iratus est: 2

et oravit ad Dominum, et dixit: Obsecro, Domine, numquid non hoc est

verbum meum cum adhuc essem in terra mea? Propter hoc praeoccupavi ut

fugerem in Tharsis: scio enim quia tu Deus clemens et misericors es,

patiens et multae miserationis, et ignoscens super malitia. 3 Et

nunc, Domine, tolle, quaeso, animam meam a me, quia melior est mihi

mors quam vita. 4 Et dixit Dominus: Putasne bene irasceris tu?

5 Et egressus est Ionas de civitate, et sedit contra orientem

civitatis: et fecit sibimet umbraculum ibi, et sedebat subter illud

in umbra, donec videret quid accideret civitati.

6 Et praeparavit Dominus Deus hederam, et ascendit super caput Ionae,

ut esset umbra super caput eius, et protegeret eum (laboraverat

enim): et laetatus est Ionas super hedera laetitia. rnagna. 7 Et

paravit Deus vermem ascensu diluculi in crastinum: et percussit

hederam, et exaruit. 8 Et cum ortus fuisset sol, praecepit Dominus

vento calido et urenti: et percussit sol super caput Ionae, et

aestuabat: et petivit animae suae ut moreretur, et dixit: Melius est

mihi mori quam vivere. 9 Et dixit Dominus ad Ionam: Putasne bene

irasceris tu super hedera? Et dixi: Bene irascor ego usque ad mortem.

10 Et dixit Dominus: Tu doles super hederam in qua non laborasti,

neque fecisti ut cresceret: quae sub una nocte nata est, et sub una

nocte periit: 11 et ego non parcam Ninive, civitati magnae, in qua

sunt plus quam centum viginti millia hominum qui nesciunt quid sit

inter dexteram et sinistram suam, et iumenta multa?